Sportzaken9 nov '13 09:24Aangepast op 9 nov '13 13:10

Humberto's verhaal | De Zwarte Gazelle

Auteur: BNR Webredactie

Er zijn zoveel mooie vrouwen in de sport. En laat uw vooroordeel even varen: ik heb het niet over het uiterlijk van vrouwen, maar puur over hun prestaties en het inspirerende karakter daarvan.

Esther Vergeer, Anky van Grunsven, Inge de Bruijn, Leontien van Moorsel, Marlou van Rhijn, maar ook wintersporters als Marianne Timmer, Ireen Wüst en Nicolien Sauerbreij.

Allen hebben ze ons, door de jaren heen, massaal laten juichen en in vervoering gebracht. Maar het verhaal achter bovengenoemde namen is bekend. Het verhaal van mijn sportheldin veel minder.

Hoe groot is de kans dat een meisje dat aan polio lijdt, van wie de ouders straatarm zijn, in een door rassen gescheiden Verenigde Staten, succes heeft bij de Olympische Spelen? Die kans is vrijwel nihil! Zeker ook omdat Wilma Rudolph het twintigste(!) kind is van de in totaal 22 kinderen van haar ouders. Ze is bovendien twee maanden te vroeg geboren en mede daardoor extra vatbaar voor allerlei ziektes. Ze krijgt iedere denkbare kinderziekte: bof, roodvonk, mazelen, een dubbele longontsteking. En op haar vijfde jaar stelt de dokter in Clarksville, Tennessee de diagnose polio. De kleine Wilma mag al blij zijn als ze ooit normaal kan wandelen, zegt de dokter.

Maar op haar twaalfde gaat het beter. Na vele jaren te hebben gelopen met een soort beugelconstructie, lijkt ze gezond. Een vuur brandt in haar los: de jonge Wilma wil het beste uit zichzelf halen als sporter. Eerst als basketballer. Maar een trainer ziet dat zij het perfecte sprintfiguur heeft en neemt haar onder zijn hoede. Vier jaar later - ze is dan pas 16 - stroomt de “zwarte gazelle” door naar de Amerikaanse selectie voor de Olympische Spelen van Melbourne in 1956. Ze wint brons op de 4x100 meter estafette. Een onmogelijke prestatie gezien haar achtergrond. Maar ze wil meer.

Rome 1960. Tijdens de Olympische Spelen wint Wilma Rudolph ze maar liefst drie gouden medailles: op de 100, 200 en 4x400 meter. Een paar dagen na die historische prestatie vieren zwarten én blanken voor het eerst gezamenlijk feest in Clarksville, de stad waar ze opgroeide. De stad waar voor even kleurverschillen niet meer bestonden, verenigd door de trots op de prestatie van hun eigen ""Zwarte Gazelle".

Wilma Rudolph leeft niet meer, maar haar doorzettingsvermogen, haar levensverhaal en vooral haar prestaties hebben duizenden diep in het hart geraakt en gemotiveerd om in ieder geval te proberen er alles uit te halen wat er in zit. En misschien een beetje meer.

Of zoals hockeyster Sylvia Karres het in haar boek Bikkelen zo mooi zegt: “Je hoeft niet alles te hebben om alles te geven.” Zo is het! Wilma Rudolph is daarom voor mij meer dan alleen een sportvrouw, ze is een sporticoon dat meer deed dan ‘alleen’ winnen. Ze liet mij de kracht van sport zien, zoals ook "blade babe” Marlou van Rhijn dat doet.

Humberto Tan voor BNR Sportzaken
9 november 2013

Gerelateerde artikelen